നരബലികൊണ്ടു കുരുതിയാടുന്ന
രുധിരകാളിതന് പുരാണഭൂമിയില്
പരദേശത്തുനിന്നൊരു പിറാവുപോല്
പറന്നുവന്നതാം പരമസ്നേഹമേ
പലനൂറ്റാണ്ടായി മകുടമോഹത്തിന്
മരണശംഖൊലി മുഴങ്ങുമീമണ്ണില്
ജനകനില്ലാതെ, ജനനിയില്ലാതെ
കുലവും ജാതിയും മതവുമില്ലാതെ
തെരുവില് വാവിട്ടു കരയും ജീവനെ
ഇരുകൈയാല് വാരിയെടുത്തു ചുംബിക്കും
മഹാകാരുണ്യത്തിന് മനുഷ്യരൂപമേ
ഒരു വെളിച്ചത്തിന് വിമലജീവിതം
വെറുമൊരു ചാര കഥ* യെന്നെണ്ണുന്ന
തിമിരകാലത്തിന്നടിമയായ ഞാന്
നറും മുലപ്പാലിലലക്കിയ നിന്റെ
തിരുവസ്ത്രത്തുമ്പില്, നിണം പുരണ്ടൊരെന്
കരം തുടച്ചോട്ടെ.
മഹാപരിത്യാഗം മറന്ന ഭാരതം
മദര് തെരേസയെ മറക്കുമെങ്കിലും
മദര് തെരേസക്കു മരണമുണ്ടെങ്കില്
മരണമല്ലയോ മഹിതജീവിതം?
*മദര് തെരേസ സി. ഐ. എ. ഏജന്റാണെന്നു ചില മത-രാഷ്ട്രീയ ഭ്രാന്തന്മാര് പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുണ്ട്.
-ചുള്ളിക്കാട് - 1995
Showing posts with label ചുള്ളിക്കാടിന്റെ കവിതകള്. Show all posts
Showing posts with label ചുള്ളിക്കാടിന്റെ കവിതകള്. Show all posts
Sunday, July 20, 2008
Friday, May 30, 2008
താതവാക്യം-ചുള്ളിക്കാടിന്റെ കവിത
(ശ്രീ ബാലചന്ദ്രന് ചുള്ളിക്കാടിന്റെ മാസ്റ്റര്പീസെന്നു തന്നെ പറയാവുന്ന കവിതയാണ് താതവാക്യം. ബൂലോകത്ത് 'ബഹുവ്രീഹി'യെപ്പോലുള്ളവരോ അതുപോലെ പാടാന് കഴിവുള്ള ഏതെങ്കിലുമൊരാളോ ഇതൊന്നു ചൊല്ലിക്കേട്ടിരുന്നെങ്കില് എന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ എടുത്തെഴുതുന്നു..)
അച്ഛന്റെ കാലപുരവാസി കരാളരൂപം
സ്വപ്നത്തില് രാത്രിയുടെ വാതില് തുറന്നു വന്നു;
മൊട്ടം വടിച്ചും, ഉടലാകെ മലം പുരണ്ടും
വട്ടച്ച കണ്ണുകളില് നിന്നു നിണം ചുരന്നും
ബോധങ്ങളൊക്കെയൊരബോധ തമസ്സമുദ്രം
ബാധിച്ചു മുങ്ങിമറയും പടി താതഭൂതം
പ്രേതപ്പെരുമ്പറ നടുങ്ങി മുഴങ്ങു, മന്ധ
നാദത്തിലെന്നൊടുരചെയ്തു ദുരന്തവാക്യം:
ആയുസ്സു തീര്ന്ന സമയത്തൊരു തുള്ളി വെള്ളം
വായില്പ്പകര്ന്നു തരുവാനുതകാതെ പോയ
നീയാണു മൂത്തമകനെന്നതുകൊണ്ടു മാത്രം
തീയാണെനിക്കു ഭുവനസ്മരണാവശിഷ്ടം
നിന്നമ്മ തന്നണുവില് ഞാന് കലരുന്ന നേരം
അന്നാദിയാമഖില ഭൂതവുമാര്ത്തിരമ്പി
ഒന്നായി ഞങ്ങളൊരു മാത്ര നിറഞ്ഞ നേരില്
നിന്നാണു നിന്നുരുവമെന്നു മറന്നുപോയ് നീ.
സാനന്ദമമ്മ കരുണാമയി നിന്റെ നാവില്
തേനും വയമ്പുമൊരുനാളിലരച്ചു ചേര്ത്തു
മാനക്ഷയത്തിലെരികാച്ചി നിനക്കു നല്കാം
ഞാനെന്റെ ജീവിതവിഷാന്തകഥാകഷായം.
തീരാക്കുടിപ്പക വളര്ത്തിയ മന്ത്രവാദി
പൂരം കഴിഞ്ഞൊ, രിരവില് തിരികേ വരുമ്പോള്,
ആരോ പതുങ്ങി വഴിവക്കിലിരുന്നു കമ്പി-
പ്പാരക്കടിച്ചു തലമണ്ട തകര്ത്തു വീഴ്ത്തി.
ഹാ, മന്ദഭാഗ്യര്, വിപരീതമനസ്കനാകു-
മാ, മന്ത്രവാദിയുടെ മക്കളനാഥരായി
സീമന്തപുത്ര, നിവനന്നുഡുജാല സൂര്യ
സോമപ്രകാശകിരണാവലി കെട്ടുപോയി.
ജീവിക്കുവാനിവനിലേക നിയോഗമേകീ
പൂവല്ലി, പുല്ലു, പുഴു, പല്ലി, പിപീലികാന്തം
ആവിര്ഭവിച്ചു മറയുന്ന ജഗത്തിനെല്ലാ-
മാധാരമായി നിലകൊള്ളുമനന്തശക്തി.
പോകേണ്ടിവന്നു പതിനാറുവയസ്സില്, രണ്ടാം
ലോകാഹവത്തിലൊരു സൈനികലാവണത്തില്;
ആകട്ടെ, യന്നുമുതലെന്നുമൊരേ കൊലച്ചോ-
റാകാമെനിക്കു വിധികല്പിത ലോകഭോഗം.
നാലഞ്ചുപേരെ വയറിന്റെ വിശപ്പു തീര്ത്തു
പാലിച്ചു തീറെഴുതി ഞാനൊരു മര്ത്ത്യജന്മം;
ലോലങ്ങളെന്റെ നരഭാവദളങ്ങളെല്ലാം
കാലാതപത്തില് മുരടിച്ചു മുടിഞ്ഞിരിക്കാം.
കല്ലിന്നകത്തു കിനിയും തെളിനീരുപോലെന്
കല്ലിപ്പില് നിന്നുമനുരാഗമൊലിച്ച കാലം,
നെല്ലുള്ളൊരാ വലിയ വീട്ടിലെ സന്തതിക്കെന്
പുല്ലിന്റെ തുമ്പുമൊരു പൂങ്കണയെന്നു തോന്നി.
എന്നഗ്നി കാണ്കെയവളെന്റെ കരം ഗ്രഹിച്ചു
അന്നേയവള്ക്കു മുഴുവന് ഗ്രഹവും പിഴച്ചു;
വന്നെങ്കില് വന്നു ഭടനെന്ന വിധിക്കു തന്റെ
ജന്മത്തെയും പ്രണയധീരതയാല് തുലച്ചു.
കാര്കൊണ്ടലിന് തിര തെറുത്തു കറുത്തവാവു
കോള്കൊണ്ട കര്ക്കടകരാത്രിയില് നീ പിറന്നു;
ആര് കണ്ടു നീ വളരുമന്നു വെറും വെറുപ്പിന്
ചോര്കൊണ്ടെനിക്കു ബലിപിണ്ഡമുരുട്ടുമെന്നായ്;
നായെക്കണക്കു കടുചങ്ങലയിട്ടു ബാല-
പ്രായത്തില് നിന്നെ, യടിതന്നു വളര്ത്തിയെങ്കില്
പേയുള്ള നിന്നെയുലകിന്വഴിയേ മെരുക്കാന്
ന്യായപ്രകാരമതൊരച്ഛനു ധര്മ്മമല്ലീ?
പാഠാലയത്തിലടികൂട്ടിയും, ഒച്ചവെച്ചും
പാഠങ്ങള് വിട്ടു സമരക്കൊടിയേന്തിയും നീ
'ബീഡിക്കു തീ തരിക' യെന്നു ഗുരുക്കളോടും
ചോദിച്ചു വാങ്ങി പെരുതായ ഗുരുത്വദോഷം.
വീടിന്റെ പേരു കളയാനിടയായ് ഭടന്റെ
കേടുള്ള ബീജമിവളേറ്റതുമൂലമെന്നു
മാതാവിനോടു പഴി മാതുലര് ചൊന്നതെല്ലാം
കാതില് കഠാരകള് കണക്കു തറച്ചു പോന്നും,
നീ കണ്ട തെണ്ടികളുമായ്ക്കെടുകൂട്ടു കൂടി-
ച്ചാകാന് നടക്കുവതറിഞ്ഞു മനം തകര്ന്നും
ശോകങ്ങളെന്നെ, അതിര്വിട്ടറിയിച്ചിടാതെ
മൂകം സഹിച്ചുമവള് രോഗിണിയായി വീഴ്കെ,
ദീപം കെടുത്തി, യിരുളില് ത്തനിയേ, തണുപ്പില്-
ക്കോപം കെടാത്ത ഹൃദയത്തെ ഞെരിച്ചു ഞാനാ-
ബാരക്കിലെപ്പഴുതിലൂടെ ഹിമാദ്രി നിദ്ര
മൂടിക്കിടക്കുവതു നോക്കി നശിച്ചു നിന്നു.
ആശിച്ചവേഷമൊരുനാളുമരങ്ങിലാടാ-
നാകാതെ വീണ നടനാം ഭടനെങ്കിലും ഞാന്
ആശിച്ചുപോയി മകനൊന്നിനി മര്ത്ത്യവേഷ-
മാടിത്തിളങ്ങുവതു കണ്ടു കഴിഞ്ഞുറങ്ങാന്.
ചോടും പിഴച്ചു, പദമൊക്കെ മറന്നു, താളം
കൂടെപ്പിഴച്ചു, മകനാട്ടവിളക്കുപോലു-
മൂതിക്കെടുത്തുവതു കണ്ടു നടുങ്ങി, ശത്രു-
ലോകം വെടിഞ്ഞു പരലോകമണഞ്ഞുപോയ് ഞാന്.
ഏതോ നിഗൂഢനിയമം നിഖിലപ്രപഞ്ചം
പാലിച്ചു നില്പ്പതു നമുക്കറിവില്ല, പക്ഷേ,
ആശിക്കലാണു വലുതാമപരാധമെന്നാ-
ണാ ശപ്തമായ നിയമത്തിലെ ആദ്യവാക്യം.
ഹാ, ശിക്ഷിതന് സകല ജീവിതകാലവും ഞാന്;
ആ ശിക്ഷതന്നെ മരണത്തിനു ശേഷമിന്നും
ക്ലേശപ്പെടുത്തുവതിനിന്നിനിയാര്ക്കു സാദ്ധ്യം?
നാശത്തിലാത്മസുഖമെന്നുമെനിക്കു ശീലം.
കാലാവസാനമണയും വരെ വേണ്ടി വന്നാല്
മാലൊട്ടുമില്ല നരകാഗ്നിയില് വെന്തുവാഴാന്;
കാലന്റെ മുന്നിലുമൊരിഞ്ചു കുലുങ്ങിടാ ഞാന്
കാലാരിയെന്റെ കരളില്ക്കുടികൊള്ക മൂലം.
ഭാവിക്കയില്ല മകനെന്നിനി നിന്നെ ഞാനും
തീ വെച്ചുകൊള്ളുക പിതൃസ്മരണക്കു നീയും;
നീ വെച്ച പിണ്ഡമൊരുനാളുമെനിക്കു വേണ്ട,
പോവുന്നു ഞാന് - ഉദയമെന്നെ സഹിക്കയില്ല.
പിന്നെ പ്രേതാവതാരം, ഘനരവസഹിതം
ഗര്ജ്ജനം ചെയ്തരങ്ങിന്
പിന്നില്പ്പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങള്ക്കണിയറ പണിയും
കാലഗേഹേ മറഞ്ഞു;
വന്നൂ, മാര്ത്താണ്ഡയാമം, തിരയുടെ മുകളില്
പ്പൊങ്ങി പൊന്നിന് കിരീടം;
മുന്നില് ബ്രഹ്മാണ്ഡരംഗേ ജനിതകനടനം,
ജീവചൈതന്യപൂര്ണ്ണം.
-ബാലചന്ദ്രന് ചുള്ളിക്കാട് - 1992
അച്ഛന്റെ കാലപുരവാസി കരാളരൂപം
സ്വപ്നത്തില് രാത്രിയുടെ വാതില് തുറന്നു വന്നു;
മൊട്ടം വടിച്ചും, ഉടലാകെ മലം പുരണ്ടും
വട്ടച്ച കണ്ണുകളില് നിന്നു നിണം ചുരന്നും
ബോധങ്ങളൊക്കെയൊരബോധ തമസ്സമുദ്രം
ബാധിച്ചു മുങ്ങിമറയും പടി താതഭൂതം
പ്രേതപ്പെരുമ്പറ നടുങ്ങി മുഴങ്ങു, മന്ധ
നാദത്തിലെന്നൊടുരചെയ്തു ദുരന്തവാക്യം:
ആയുസ്സു തീര്ന്ന സമയത്തൊരു തുള്ളി വെള്ളം
വായില്പ്പകര്ന്നു തരുവാനുതകാതെ പോയ
നീയാണു മൂത്തമകനെന്നതുകൊണ്ടു മാത്രം
തീയാണെനിക്കു ഭുവനസ്മരണാവശിഷ്ടം
നിന്നമ്മ തന്നണുവില് ഞാന് കലരുന്ന നേരം
അന്നാദിയാമഖില ഭൂതവുമാര്ത്തിരമ്പി
ഒന്നായി ഞങ്ങളൊരു മാത്ര നിറഞ്ഞ നേരില്
നിന്നാണു നിന്നുരുവമെന്നു മറന്നുപോയ് നീ.
സാനന്ദമമ്മ കരുണാമയി നിന്റെ നാവില്
തേനും വയമ്പുമൊരുനാളിലരച്ചു ചേര്ത്തു
മാനക്ഷയത്തിലെരികാച്ചി നിനക്കു നല്കാം
ഞാനെന്റെ ജീവിതവിഷാന്തകഥാകഷായം.
തീരാക്കുടിപ്പക വളര്ത്തിയ മന്ത്രവാദി
പൂരം കഴിഞ്ഞൊ, രിരവില് തിരികേ വരുമ്പോള്,
ആരോ പതുങ്ങി വഴിവക്കിലിരുന്നു കമ്പി-
പ്പാരക്കടിച്ചു തലമണ്ട തകര്ത്തു വീഴ്ത്തി.
ഹാ, മന്ദഭാഗ്യര്, വിപരീതമനസ്കനാകു-
മാ, മന്ത്രവാദിയുടെ മക്കളനാഥരായി
സീമന്തപുത്ര, നിവനന്നുഡുജാല സൂര്യ
സോമപ്രകാശകിരണാവലി കെട്ടുപോയി.
ജീവിക്കുവാനിവനിലേക നിയോഗമേകീ
പൂവല്ലി, പുല്ലു, പുഴു, പല്ലി, പിപീലികാന്തം
ആവിര്ഭവിച്ചു മറയുന്ന ജഗത്തിനെല്ലാ-
മാധാരമായി നിലകൊള്ളുമനന്തശക്തി.
പോകേണ്ടിവന്നു പതിനാറുവയസ്സില്, രണ്ടാം
ലോകാഹവത്തിലൊരു സൈനികലാവണത്തില്;
ആകട്ടെ, യന്നുമുതലെന്നുമൊരേ കൊലച്ചോ-
റാകാമെനിക്കു വിധികല്പിത ലോകഭോഗം.
നാലഞ്ചുപേരെ വയറിന്റെ വിശപ്പു തീര്ത്തു
പാലിച്ചു തീറെഴുതി ഞാനൊരു മര്ത്ത്യജന്മം;
ലോലങ്ങളെന്റെ നരഭാവദളങ്ങളെല്ലാം
കാലാതപത്തില് മുരടിച്ചു മുടിഞ്ഞിരിക്കാം.
കല്ലിന്നകത്തു കിനിയും തെളിനീരുപോലെന്
കല്ലിപ്പില് നിന്നുമനുരാഗമൊലിച്ച കാലം,
നെല്ലുള്ളൊരാ വലിയ വീട്ടിലെ സന്തതിക്കെന്
പുല്ലിന്റെ തുമ്പുമൊരു പൂങ്കണയെന്നു തോന്നി.
എന്നഗ്നി കാണ്കെയവളെന്റെ കരം ഗ്രഹിച്ചു
അന്നേയവള്ക്കു മുഴുവന് ഗ്രഹവും പിഴച്ചു;
വന്നെങ്കില് വന്നു ഭടനെന്ന വിധിക്കു തന്റെ
ജന്മത്തെയും പ്രണയധീരതയാല് തുലച്ചു.
കാര്കൊണ്ടലിന് തിര തെറുത്തു കറുത്തവാവു
കോള്കൊണ്ട കര്ക്കടകരാത്രിയില് നീ പിറന്നു;
ആര് കണ്ടു നീ വളരുമന്നു വെറും വെറുപ്പിന്
ചോര്കൊണ്ടെനിക്കു ബലിപിണ്ഡമുരുട്ടുമെന്നായ്;
നായെക്കണക്കു കടുചങ്ങലയിട്ടു ബാല-
പ്രായത്തില് നിന്നെ, യടിതന്നു വളര്ത്തിയെങ്കില്
പേയുള്ള നിന്നെയുലകിന്വഴിയേ മെരുക്കാന്
ന്യായപ്രകാരമതൊരച്ഛനു ധര്മ്മമല്ലീ?
പാഠാലയത്തിലടികൂട്ടിയും, ഒച്ചവെച്ചും
പാഠങ്ങള് വിട്ടു സമരക്കൊടിയേന്തിയും നീ
'ബീഡിക്കു തീ തരിക' യെന്നു ഗുരുക്കളോടും
ചോദിച്ചു വാങ്ങി പെരുതായ ഗുരുത്വദോഷം.
വീടിന്റെ പേരു കളയാനിടയായ് ഭടന്റെ
കേടുള്ള ബീജമിവളേറ്റതുമൂലമെന്നു
മാതാവിനോടു പഴി മാതുലര് ചൊന്നതെല്ലാം
കാതില് കഠാരകള് കണക്കു തറച്ചു പോന്നും,
നീ കണ്ട തെണ്ടികളുമായ്ക്കെടുകൂട്ടു കൂടി-
ച്ചാകാന് നടക്കുവതറിഞ്ഞു മനം തകര്ന്നും
ശോകങ്ങളെന്നെ, അതിര്വിട്ടറിയിച്ചിടാതെ
മൂകം സഹിച്ചുമവള് രോഗിണിയായി വീഴ്കെ,
ദീപം കെടുത്തി, യിരുളില് ത്തനിയേ, തണുപ്പില്-
ക്കോപം കെടാത്ത ഹൃദയത്തെ ഞെരിച്ചു ഞാനാ-
ബാരക്കിലെപ്പഴുതിലൂടെ ഹിമാദ്രി നിദ്ര
മൂടിക്കിടക്കുവതു നോക്കി നശിച്ചു നിന്നു.
ആശിച്ചവേഷമൊരുനാളുമരങ്ങിലാടാ-
നാകാതെ വീണ നടനാം ഭടനെങ്കിലും ഞാന്
ആശിച്ചുപോയി മകനൊന്നിനി മര്ത്ത്യവേഷ-
മാടിത്തിളങ്ങുവതു കണ്ടു കഴിഞ്ഞുറങ്ങാന്.
ചോടും പിഴച്ചു, പദമൊക്കെ മറന്നു, താളം
കൂടെപ്പിഴച്ചു, മകനാട്ടവിളക്കുപോലു-
മൂതിക്കെടുത്തുവതു കണ്ടു നടുങ്ങി, ശത്രു-
ലോകം വെടിഞ്ഞു പരലോകമണഞ്ഞുപോയ് ഞാന്.
ഏതോ നിഗൂഢനിയമം നിഖിലപ്രപഞ്ചം
പാലിച്ചു നില്പ്പതു നമുക്കറിവില്ല, പക്ഷേ,
ആശിക്കലാണു വലുതാമപരാധമെന്നാ-
ണാ ശപ്തമായ നിയമത്തിലെ ആദ്യവാക്യം.
ഹാ, ശിക്ഷിതന് സകല ജീവിതകാലവും ഞാന്;
ആ ശിക്ഷതന്നെ മരണത്തിനു ശേഷമിന്നും
ക്ലേശപ്പെടുത്തുവതിനിന്നിനിയാര്ക്കു സാദ്ധ്യം?
നാശത്തിലാത്മസുഖമെന്നുമെനിക്കു ശീലം.
കാലാവസാനമണയും വരെ വേണ്ടി വന്നാല്
മാലൊട്ടുമില്ല നരകാഗ്നിയില് വെന്തുവാഴാന്;
കാലന്റെ മുന്നിലുമൊരിഞ്ചു കുലുങ്ങിടാ ഞാന്
കാലാരിയെന്റെ കരളില്ക്കുടികൊള്ക മൂലം.
ഭാവിക്കയില്ല മകനെന്നിനി നിന്നെ ഞാനും
തീ വെച്ചുകൊള്ളുക പിതൃസ്മരണക്കു നീയും;
നീ വെച്ച പിണ്ഡമൊരുനാളുമെനിക്കു വേണ്ട,
പോവുന്നു ഞാന് - ഉദയമെന്നെ സഹിക്കയില്ല.
പിന്നെ പ്രേതാവതാരം, ഘനരവസഹിതം
ഗര്ജ്ജനം ചെയ്തരങ്ങിന്
പിന്നില്പ്പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങള്ക്കണിയറ പണിയും
കാലഗേഹേ മറഞ്ഞു;
വന്നൂ, മാര്ത്താണ്ഡയാമം, തിരയുടെ മുകളില്
പ്പൊങ്ങി പൊന്നിന് കിരീടം;
മുന്നില് ബ്രഹ്മാണ്ഡരംഗേ ജനിതകനടനം,
ജീവചൈതന്യപൂര്ണ്ണം.
-ബാലചന്ദ്രന് ചുള്ളിക്കാട് - 1992
Thursday, May 8, 2008
ഓര്മ്മകളുടെ ഓണം - ചുള്ളിക്കാടിന്റെ കവിത
ജന്മനാട്ടില് ചെന്നു വണ്ടിയിറങ്ങവേ
പുണ്ണുതോറും കൊള്ളിവെച്ചപോലോര്മ്മകള്
വായ മുലയില് നിന്നെന്നേക്കുമായ് ചെന്നി-
നായകം തേച്ചു വിടര്ത്തിയോരമ്മയെ,
വാശിപിടിച്ചു കരയവേ ചാണകം
വായിലുരുട്ടിത്തിരുകും അമ്മൂമ്മയെ,
പപ്പടം കാച്ചുന്ന കമ്പി ചൂടാക്കിയെന്
കൊച്ചുതുടയിലമര്ത്തിയ ചിറ്റമ്മയെ,
പന്തു ചോദിക്കവേ മൊന്തയെടുത്തെന്റെ
നെഞ്ചത്തെറിഞ്ഞ പിശാചി അമ്മായിയെ,
പുത്തന് കയറാല് കമുകിലെന്നെപ്പണ്ടു
കെട്ടിവരിഞ്ഞ കിരാതനമ്മാവനെ,
മുട്ടന് വടികൊണ്ടടിച്ചു പുറം പൊളി-
ച്ചട്ടഹസിച്ച കോപിഷ്ഠനാമച്ഛനെ,
പിന്നെപ്പിറന്നവനാകയാല് എന്നില് നി-
ന്നമ്മയെ തട്ടിപ്പറിച്ചോരനുജനെ,
തിന്നുവാന് ഗോട്ടികൊടുക്കാഞ്ഞ നാള് മുതല്
എന്നെ വെറുക്കാന് പഠിച്ച നേര്പെങ്ങളെ,
ഒന്നിച്ചു മുങ്ങിക്കുളിക്കുമ്പോഴെന് തല
പൊങ്ങാതെ മുക്കിപ്പിടിച്ച ചങ്ങാതിയെ,
ബഞ്ചിനുമേലെകയറ്റിനിറുത്തിയെന്
പിഞ്ചുഹൃദയം ചതച്ച ഗുരുവിനെ,
ആദ്യാനുരാഗപരവശനായി ഞാന്
ആത്മരക്തം കൊണ്ടെഴുതിയ വാക്കുകള്
ചുറ്റുമിരിക്കും സഖികളെക്കാണിച്ചു
പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുരസിച്ച പെണ്കുട്ടിയെ,
ഉള്ളില്ക്കലിയും കവിതയും ബാധിച്ചു
കൊല്ലപ്പരീക്ഷക്കു തോറ്റുനടക്കവേ
ബാധയൊഴിക്കാന് തിളച്ച നെയ്യാലെന്റെ
നാവു പൊള്ളിച്ചൊരാ ദുര്മന്ത്രവാദിയെ,
പൊട്ടിയെ കൈകൊട്ടിയാട്ടുന്നപോലെന്നെ
നാട്ടില്നിന്നാട്ടിക്കളഞ്ഞ ബന്ധുക്കളെ,
അന്നു ത്രിസന്ധ്യയ്ക്കു തന് നടയില് നിന്നു
വിങ്ങിക്കരഞ്ഞുകൊ 'ണ്ടെന്നെ രക്ഷിക്കണേ'
യെന്നു തൊഴുകൈയുമായിരന്നെങ്കിലും
കണ്ണുതുറക്കാഞ്ഞൊരാപ്പെരുങ്കാളിയെ,
എന്നും മറക്കാതിരിക്കുവനല്ലി ഞാന്
വന്നു പോകുന്നതിങ്ങോണദിനങ്ങളില്.
-ബാലചന്ദ്രന് ചുള്ളിക്കാട് - 1994
പുണ്ണുതോറും കൊള്ളിവെച്ചപോലോര്മ്മകള്
വായ മുലയില് നിന്നെന്നേക്കുമായ് ചെന്നി-
നായകം തേച്ചു വിടര്ത്തിയോരമ്മയെ,
വാശിപിടിച്ചു കരയവേ ചാണകം
വായിലുരുട്ടിത്തിരുകും അമ്മൂമ്മയെ,
പപ്പടം കാച്ചുന്ന കമ്പി ചൂടാക്കിയെന്
കൊച്ചുതുടയിലമര്ത്തിയ ചിറ്റമ്മയെ,
പന്തു ചോദിക്കവേ മൊന്തയെടുത്തെന്റെ
നെഞ്ചത്തെറിഞ്ഞ പിശാചി അമ്മായിയെ,
പുത്തന് കയറാല് കമുകിലെന്നെപ്പണ്ടു
കെട്ടിവരിഞ്ഞ കിരാതനമ്മാവനെ,
മുട്ടന് വടികൊണ്ടടിച്ചു പുറം പൊളി-
ച്ചട്ടഹസിച്ച കോപിഷ്ഠനാമച്ഛനെ,
പിന്നെപ്പിറന്നവനാകയാല് എന്നില് നി-
ന്നമ്മയെ തട്ടിപ്പറിച്ചോരനുജനെ,
തിന്നുവാന് ഗോട്ടികൊടുക്കാഞ്ഞ നാള് മുതല്
എന്നെ വെറുക്കാന് പഠിച്ച നേര്പെങ്ങളെ,
ഒന്നിച്ചു മുങ്ങിക്കുളിക്കുമ്പോഴെന് തല
പൊങ്ങാതെ മുക്കിപ്പിടിച്ച ചങ്ങാതിയെ,
ബഞ്ചിനുമേലെകയറ്റിനിറുത്തിയെന്
പിഞ്ചുഹൃദയം ചതച്ച ഗുരുവിനെ,
ആദ്യാനുരാഗപരവശനായി ഞാന്
ആത്മരക്തം കൊണ്ടെഴുതിയ വാക്കുകള്
ചുറ്റുമിരിക്കും സഖികളെക്കാണിച്ചു
പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുരസിച്ച പെണ്കുട്ടിയെ,
ഉള്ളില്ക്കലിയും കവിതയും ബാധിച്ചു
കൊല്ലപ്പരീക്ഷക്കു തോറ്റുനടക്കവേ
ബാധയൊഴിക്കാന് തിളച്ച നെയ്യാലെന്റെ
നാവു പൊള്ളിച്ചൊരാ ദുര്മന്ത്രവാദിയെ,
പൊട്ടിയെ കൈകൊട്ടിയാട്ടുന്നപോലെന്നെ
നാട്ടില്നിന്നാട്ടിക്കളഞ്ഞ ബന്ധുക്കളെ,
അന്നു ത്രിസന്ധ്യയ്ക്കു തന് നടയില് നിന്നു
വിങ്ങിക്കരഞ്ഞുകൊ 'ണ്ടെന്നെ രക്ഷിക്കണേ'
യെന്നു തൊഴുകൈയുമായിരന്നെങ്കിലും
കണ്ണുതുറക്കാഞ്ഞൊരാപ്പെരുങ്കാളിയെ,
എന്നും മറക്കാതിരിക്കുവനല്ലി ഞാന്
വന്നു പോകുന്നതിങ്ങോണദിനങ്ങളില്.
-ബാലചന്ദ്രന് ചുള്ളിക്കാട് - 1994
Thursday, March 20, 2008
സ്നാനം - ചുള്ളിക്കാടിന്റെ മറ്റൊരു കവിത.
(1993-ല് ചുള്ളിക്കാട് എഴുതിയ ഒരു കവിത.)
സ്നാനം
ഷവര് തുറക്കുമ്പോള്
ഷവറിനു താഴെ
പിറന്നരൂപത്തില്
നനഞ്ഞൊലിക്കുമ്പോള്.
തലേന്നു രാത്രിയില്
കുടിച്ച മദ്യത്തിന്
വിഷഭാരം വിങ്ങും
ശിരസ്സില് ശീതള
ജലത്തിന് കാരുണ്യം
നനഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോള്.
ഷവറിനു താഴെ
പിറന്ന രൂപത്തില്
ജലത്തിലാദ്യമായ്
കുരുത്ത ജീവന്റെ
തുടര്ച്ചയായി ഞാന്
പിറന്ന രൂപത്തില്.
ഇതേ ജലം തനോ
ഗഗനം ഭേദിച്ചു
ശിവന്റെ മൂര്ദ്ധാവില്
പതിച്ച ഗംഗയും?
ഇതേ ജലം തനോ
വിശുദ്ധ യോഹന്നാന്
ഒരിക്കല് യേശുവില്
തളിച്ച തീര്ത്ഥവും?
ഇതേ ജലം തനോ
നബി തിരുമേനി
മരുഭൂമില് പെയ്ത
വചനധാരയും?
ഷവര് തുറക്കുമ്പോള്
ജലത്തിന് ഖഡ്ഗമെന്
തല പിളര്ക്കുമ്പോള്
ഷവര് തുറക്കുമ്പോള്
മനുഷ്യ രക്തമോ
തിളച്ച കണ്ണീരോ
കുതിച്ചു ചാടുമ്പോള്
മരിക്കണേ, വേഗം
മരിക്കണേയെന്നു
മനുഷ്യരൊക്കെയും
വിളിച്ചു കേഴുമ്പോള്
എനിക്കു തോന്നുന്നു
മരിച്ചാലും നമ്മള്
മരിക്കാറില്ലെന്ന്.
ജലം നീരാവിയായ്-
പ്പറന്നു പോകിലും
പെരുമഴയായി-
ത്തിരിച്ചെത്തും പോലെ
മരിച്ചാലും നമ്മള്
മനുഷ്യരായ് ത്തന്നെ
പിറക്കാറുണ്ടെന്ന്.
ഷവറിനു താഴെ
നനഞ്ഞൊലിച്ചു നാം
പിറന്നു നില്ക്കുമ്പോള്.
സ്നാനം
ഷവര് തുറക്കുമ്പോള്
ഷവറിനു താഴെ
പിറന്നരൂപത്തില്
നനഞ്ഞൊലിക്കുമ്പോള്.
തലേന്നു രാത്രിയില്
കുടിച്ച മദ്യത്തിന്
വിഷഭാരം വിങ്ങും
ശിരസ്സില് ശീതള
ജലത്തിന് കാരുണ്യം
നനഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോള്.
ഷവറിനു താഴെ
പിറന്ന രൂപത്തില്
ജലത്തിലാദ്യമായ്
കുരുത്ത ജീവന്റെ
തുടര്ച്ചയായി ഞാന്
പിറന്ന രൂപത്തില്.
ഇതേ ജലം തനോ
ഗഗനം ഭേദിച്ചു
ശിവന്റെ മൂര്ദ്ധാവില്
പതിച്ച ഗംഗയും?
ഇതേ ജലം തനോ
വിശുദ്ധ യോഹന്നാന്
ഒരിക്കല് യേശുവില്
തളിച്ച തീര്ത്ഥവും?
ഇതേ ജലം തനോ
നബി തിരുമേനി
മരുഭൂമില് പെയ്ത
വചനധാരയും?
ഷവര് തുറക്കുമ്പോള്
ജലത്തിന് ഖഡ്ഗമെന്
തല പിളര്ക്കുമ്പോള്
ഷവര് തുറക്കുമ്പോള്
മനുഷ്യ രക്തമോ
തിളച്ച കണ്ണീരോ
കുതിച്ചു ചാടുമ്പോള്
മരിക്കണേ, വേഗം
മരിക്കണേയെന്നു
മനുഷ്യരൊക്കെയും
വിളിച്ചു കേഴുമ്പോള്
എനിക്കു തോന്നുന്നു
മരിച്ചാലും നമ്മള്
മരിക്കാറില്ലെന്ന്.
ജലം നീരാവിയായ്-
പ്പറന്നു പോകിലും
പെരുമഴയായി-
ത്തിരിച്ചെത്തും പോലെ
മരിച്ചാലും നമ്മള്
മനുഷ്യരായ് ത്തന്നെ
പിറക്കാറുണ്ടെന്ന്.
ഷവറിനു താഴെ
നനഞ്ഞൊലിച്ചു നാം
പിറന്നു നില്ക്കുമ്പോള്.
Wednesday, March 12, 2008
പലതരം കവികള് - ചുള്ളിക്കാടിന്റെ കവിത
ചില കവികള് പണ്ടത്തെ
രാജാക്കന്മാരെപ്പോലെയാണ്
ബുദ്ധിയും തന്ത്രവും സൈന്യവും
കൊണ്ട് അവര് കാവ്യരാജ്യം
ഭരിക്കും, ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരെ
കവിതയില്നിന്ന് നാടുകടത്തും
വാക്കിന്റെ സൂര്യന് ഉദിക്കുന്നതും
അസ്തമിക്കുന്നതും അവരുടെ
ആജ്ഞകൊണ്ടാണെന്ന്
വൈതാളികവൃന്ദം രാപ്പകല്
കീര്ത്തിക്കും, പക്ഷേ,
അയല്രാജാക്കന്മാരെ
കീഴടക്കാമെന്നല്ലാതെ
സ്വന്തം ജനതയുടെ ഹൃദയം കീഴടക്കാന്
അവര്ക്ക് കഴിയുകയില്ല
അതിനാല് ഒടുവിലവര്
നാല്ക്കവലകളില് കാക്ക തൂറുന്ന
പ്രതിമകളായി മാറും.
2.
ചില കവികള് ഇന്നത്തെ
മന്ത്രിമാരെപ്പോലെയാണ്
അവര്ക്ക്
ഗണ്മാന്മാരുണ്ട്, അവരെ
ആരെങ്കിലും കൂവിയാല്
ഗണ്മാന്മാര് വെടിവെച്ച്
കൊല്ലും, ഒരു ദിവസം
ഭ്രാന്തിളകിയ സ്വന്തം ഗണ്മാന്റെ
വെടിയേറ്റ് അവര്
മരിച്ചുവീഴാനും മതി.
3.
ചില കവികള് സിനിമാതാരങ്ങളെ
പ്പോലെയാണ്, ക്ഷണികതയുടെ
തീവ്രബോധം അവരുടെ
നിമിഷങ്ങളെ
മഹോത്സവങ്ങളാക്കുന്നു
ബുദ്ധിമാന്മാര് അവരുടെ കാലം
കടന്നുപോകുന്നത് നിസ്സംഗരായി
നോക്കിനില്ക്കുന്നു.
വ്യാജബുദ്ധിജീവികള് പരസ്യമായി
അവരെ പരിഹസിക്കുന്നു;
രഹസ്യമായി അവരോടുള്ള
അസൂയ കൊണ്ട്
പൊറുതിമുട്ടുന്നു.
4.
ചില കവികള്
എല്. ഐ. സി. ഏജന്റുമാരെ-
പ്പോലെയാണ്
അവരെക്കാണുമ്പോള്
മരണത്തെക്കുറിച്ചോര്ത്ത്
മറ്റുള്ളവര് മുങ്ങിക്കളയും.
5.
ചില കവികള് കുഷ്ഠരോഗികളെ-
പ്പോലെയാണ്.
ദേവാലയാങ്കണത്തില്
കുത്തിയിരുന്ന് മുരടിച്ച കൈകള്
നീട്ടി അവര്
യാചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.
അവരെക്കണ്ട്
ദൈവശിക്ഷയോര്ത്തു നടുങ്ങി
നില്ക്കുന്ന അമ്മയോട്
കുഞ്ഞുമാലാഖയെപ്പോലുള്ള
മകള് ചോദിക്കും: ' അമ്മേ ഇവര്
ഏതു ഗ്രഹത്തില്നിന്നു
വരുന്നു?"
6.
അപൂര്വം ചില കവികള്
പ്രൈമറി സ്കൂള് അധ്യാപകരെ-
പ്പോലെയാണ്.
ഗ്രാമത്തിനു വെളിയില്
അവര് അറിയപ്പെടില്ല.
എങ്കിലും നിത്യം മുന്നില്
വന്നിരിക്കുന്ന
പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളുടെ
ദൈവദീപ്തമായ കണ്ണുകള് അവരെ
ശുദ്ധീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.
വിശ്വപ്രസിദ്ധിയുടെയോ
അനശ്വരതയുടെയോ
വ്യാമോഹങ്ങളും, ഉല്കണ്ഠകളും
ഇല്ലാതെ ഒരു ദിവസം അവര്
സംതൃപ്തിയോടെ ദൈവത്തിലേക്കു
പെന്ഷന് പറ്റും.
രാജാക്കന്മാരെപ്പോലെയാണ്
ബുദ്ധിയും തന്ത്രവും സൈന്യവും
കൊണ്ട് അവര് കാവ്യരാജ്യം
ഭരിക്കും, ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരെ
കവിതയില്നിന്ന് നാടുകടത്തും
വാക്കിന്റെ സൂര്യന് ഉദിക്കുന്നതും
അസ്തമിക്കുന്നതും അവരുടെ
ആജ്ഞകൊണ്ടാണെന്ന്
വൈതാളികവൃന്ദം രാപ്പകല്
കീര്ത്തിക്കും, പക്ഷേ,
അയല്രാജാക്കന്മാരെ
കീഴടക്കാമെന്നല്ലാതെ
സ്വന്തം ജനതയുടെ ഹൃദയം കീഴടക്കാന്
അവര്ക്ക് കഴിയുകയില്ല
അതിനാല് ഒടുവിലവര്
നാല്ക്കവലകളില് കാക്ക തൂറുന്ന
പ്രതിമകളായി മാറും.
2.
ചില കവികള് ഇന്നത്തെ
മന്ത്രിമാരെപ്പോലെയാണ്
അവര്ക്ക്
ഗണ്മാന്മാരുണ്ട്, അവരെ
ആരെങ്കിലും കൂവിയാല്
ഗണ്മാന്മാര് വെടിവെച്ച്
കൊല്ലും, ഒരു ദിവസം
ഭ്രാന്തിളകിയ സ്വന്തം ഗണ്മാന്റെ
വെടിയേറ്റ് അവര്
മരിച്ചുവീഴാനും മതി.
3.
ചില കവികള് സിനിമാതാരങ്ങളെ
പ്പോലെയാണ്, ക്ഷണികതയുടെ
തീവ്രബോധം അവരുടെ
നിമിഷങ്ങളെ
മഹോത്സവങ്ങളാക്കുന്നു
ബുദ്ധിമാന്മാര് അവരുടെ കാലം
കടന്നുപോകുന്നത് നിസ്സംഗരായി
നോക്കിനില്ക്കുന്നു.
വ്യാജബുദ്ധിജീവികള് പരസ്യമായി
അവരെ പരിഹസിക്കുന്നു;
രഹസ്യമായി അവരോടുള്ള
അസൂയ കൊണ്ട്
പൊറുതിമുട്ടുന്നു.
4.
ചില കവികള്
എല്. ഐ. സി. ഏജന്റുമാരെ-
പ്പോലെയാണ്
അവരെക്കാണുമ്പോള്
മരണത്തെക്കുറിച്ചോര്ത്ത്
മറ്റുള്ളവര് മുങ്ങിക്കളയും.
5.
ചില കവികള് കുഷ്ഠരോഗികളെ-
പ്പോലെയാണ്.
ദേവാലയാങ്കണത്തില്
കുത്തിയിരുന്ന് മുരടിച്ച കൈകള്
നീട്ടി അവര്
യാചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.
അവരെക്കണ്ട്
ദൈവശിക്ഷയോര്ത്തു നടുങ്ങി
നില്ക്കുന്ന അമ്മയോട്
കുഞ്ഞുമാലാഖയെപ്പോലുള്ള
മകള് ചോദിക്കും: ' അമ്മേ ഇവര്
ഏതു ഗ്രഹത്തില്നിന്നു
വരുന്നു?"
6.
അപൂര്വം ചില കവികള്
പ്രൈമറി സ്കൂള് അധ്യാപകരെ-
പ്പോലെയാണ്.
ഗ്രാമത്തിനു വെളിയില്
അവര് അറിയപ്പെടില്ല.
എങ്കിലും നിത്യം മുന്നില്
വന്നിരിക്കുന്ന
പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളുടെ
ദൈവദീപ്തമായ കണ്ണുകള് അവരെ
ശുദ്ധീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.
വിശ്വപ്രസിദ്ധിയുടെയോ
അനശ്വരതയുടെയോ
വ്യാമോഹങ്ങളും, ഉല്കണ്ഠകളും
ഇല്ലാതെ ഒരു ദിവസം അവര്
സംതൃപ്തിയോടെ ദൈവത്തിലേക്കു
പെന്ഷന് പറ്റും.
Tuesday, March 11, 2008
പിറക്കാത്ത മകന് - ചുള്ളിക്കാടിന്റെ കവിത
ലോകാവസാനം വരേക്കും പിറക്കാതെ
പോകട്ടേ, നീയെന് മകനേ, നരകങ്ങള്
വാ പിളര്ക്കുമ്പോഴെരിഞ്ഞുവിളിക്കുവാ-
ളാരെനിക്കുള്ളൂ, നീയല്ലാതെയെങ്കിലും.
പെറ്റുവീഴാനിടമെങ്ങു നിനക്കന്യര്
വെട്ടിപ്പിടിച്ചുകഴിഞ്ഞൊരീ ഭൂമിയില്
പാമ്പുകടിച്ച മുല കടഞ്ഞമ്മ നിന്
ചുണ്ടത്തറിവു ചുരത്തുന്നതെങ്ങനെ?
വേലകിട്ടാതെ വിയര്ക്കുന്നൊരച്ഛന്റെ
വേദനയുണ്ടു വളരുന്നതെങ്ങനെ?
രോഗദാരിദ്ര്യ ജരാനരാപീഡകള്
ബാധിച്ചുഴന്നു മരിക്കുന്നതെങ്ങനെ?
അറ്റുതെറിച്ച പെരുവിരല്, പ്രജ്ഞ തന്
ഗര്ഭത്തിലേ കണ്ണു പൊട്ടിയ വാക്കുകള്
ചക്രവേഗങ്ങള് ചതച്ച പാദങ്ങളാല്
പിച്ചതെണ്ടാന് പോയ ബുദ്ധസ്മരണകള്
രക്തക്കളങ്ങളില് കങ്കാളകേളിക്കു
കൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ കിനാവിന് പെരുമ്പറ
ഇഷ്ടദാനം നിനക്കേകുവാന് വയ്യെന്റെ
ദുഷ്ടജന്മത്തിന്റെ ശിഷ്ടമുണ്ടിത്രയും.
നിത്യേന കുറ്റമായ് മാറുന്ന ജീവിത
തൃഷ്ണകള് മാത്രം നിനക്കെന്റെ പൈതൃകം.
അക്ഷരമാല പഠിച്ചു മനുഷ്യന്റെ
കഷ്ടനഷ്ടങ്ങളെ കൂട്ടിവായിക്കുകില്
വ്യര്ത്ഥം മനസ്സാക്ഷിതന് ശരശയ്യയില്
കാത്തുകിടക്കാം മരണകാലത്തെ നീ.
മുക്തിക്കു മുഷ്ടിചുരുട്ടിയാല് നിന്നെയും
കൊട്ടിയടയ്ക്കും കരിങ്കല്ത്തുറുങ്കുകള്.
മുള്ക്കുരിശേന്തി മുടന്തുമ്പോഴെന്നെ നീ
ക്രുദ്ധമൌനത്താല് വിചാരണ ചെയ്തിടാം
നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ദു:ഖമെന് പെണ്ണിന്റെ-
യുള്ളം പിളര്ക്കുന്ന വാളായുറഞ്ഞിടാം.
അത്രമേല് നിന്നെ ഞാന് സ്നേഹിക്കയാല്, വെറും
ഹസ്തഭോഗങ്ങളില്, പെണ്ണിന്റെ കണ്ണു നീ-
രിറ്റുവീഴുന്ന വിഫലസംഗങ്ങളില്
സൃഷ്ടിദാഹത്തെക്കെടുത്തുന്നു നിത്യവും.
ലോകാവസാനം വരേക്കും പിറക്കാതെ
പോക മകനേ, പറയപ്പെടാത്തൊരു
വാക്കിനെപ്പോലര്ത്ഥപൂര്ണ്ണനായ്, കാണുവാ-
നാര്ക്കുമാകാത്ത സമുദ്രാഗ്നിയെപ്പോലെ
ശുദ്ധനായ്, കാലത്രയങ്ങള്ക്കതീതനായ്.
പോകട്ടേ, നീയെന് മകനേ, നരകങ്ങള്
വാ പിളര്ക്കുമ്പോഴെരിഞ്ഞുവിളിക്കുവാ-
ളാരെനിക്കുള്ളൂ, നീയല്ലാതെയെങ്കിലും.
പെറ്റുവീഴാനിടമെങ്ങു നിനക്കന്യര്
വെട്ടിപ്പിടിച്ചുകഴിഞ്ഞൊരീ ഭൂമിയില്
പാമ്പുകടിച്ച മുല കടഞ്ഞമ്മ നിന്
ചുണ്ടത്തറിവു ചുരത്തുന്നതെങ്ങനെ?
വേലകിട്ടാതെ വിയര്ക്കുന്നൊരച്ഛന്റെ
വേദനയുണ്ടു വളരുന്നതെങ്ങനെ?
രോഗദാരിദ്ര്യ ജരാനരാപീഡകള്
ബാധിച്ചുഴന്നു മരിക്കുന്നതെങ്ങനെ?
അറ്റുതെറിച്ച പെരുവിരല്, പ്രജ്ഞ തന്
ഗര്ഭത്തിലേ കണ്ണു പൊട്ടിയ വാക്കുകള്
ചക്രവേഗങ്ങള് ചതച്ച പാദങ്ങളാല്
പിച്ചതെണ്ടാന് പോയ ബുദ്ധസ്മരണകള്
രക്തക്കളങ്ങളില് കങ്കാളകേളിക്കു
കൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ കിനാവിന് പെരുമ്പറ
ഇഷ്ടദാനം നിനക്കേകുവാന് വയ്യെന്റെ
ദുഷ്ടജന്മത്തിന്റെ ശിഷ്ടമുണ്ടിത്രയും.
നിത്യേന കുറ്റമായ് മാറുന്ന ജീവിത
തൃഷ്ണകള് മാത്രം നിനക്കെന്റെ പൈതൃകം.
അക്ഷരമാല പഠിച്ചു മനുഷ്യന്റെ
കഷ്ടനഷ്ടങ്ങളെ കൂട്ടിവായിക്കുകില്
വ്യര്ത്ഥം മനസ്സാക്ഷിതന് ശരശയ്യയില്
കാത്തുകിടക്കാം മരണകാലത്തെ നീ.
മുക്തിക്കു മുഷ്ടിചുരുട്ടിയാല് നിന്നെയും
കൊട്ടിയടയ്ക്കും കരിങ്കല്ത്തുറുങ്കുകള്.
മുള്ക്കുരിശേന്തി മുടന്തുമ്പോഴെന്നെ നീ
ക്രുദ്ധമൌനത്താല് വിചാരണ ചെയ്തിടാം
നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ദു:ഖമെന് പെണ്ണിന്റെ-
യുള്ളം പിളര്ക്കുന്ന വാളായുറഞ്ഞിടാം.
അത്രമേല് നിന്നെ ഞാന് സ്നേഹിക്കയാല്, വെറും
ഹസ്തഭോഗങ്ങളില്, പെണ്ണിന്റെ കണ്ണു നീ-
രിറ്റുവീഴുന്ന വിഫലസംഗങ്ങളില്
സൃഷ്ടിദാഹത്തെക്കെടുത്തുന്നു നിത്യവും.
ലോകാവസാനം വരേക്കും പിറക്കാതെ
പോക മകനേ, പറയപ്പെടാത്തൊരു
വാക്കിനെപ്പോലര്ത്ഥപൂര്ണ്ണനായ്, കാണുവാ-
നാര്ക്കുമാകാത്ത സമുദ്രാഗ്നിയെപ്പോലെ
ശുദ്ധനായ്, കാലത്രയങ്ങള്ക്കതീതനായ്.
Subscribe to:
Posts (Atom)
